Historia

26 kwietnia 1931 roku odbyło się w Wiśle w Szkole Podstawowej nr l zebranie założycielskie Oddziału Towarzystwa Ogrodniczo-Pszczelarskiego, w którym wzięło udział 30 osób. Pierwszym prezesem został Michał Cieślar, kierownik szkoły w Centrum. Zadaniem Towarzystwa było nie tylko propagowanie rozwoju pszczelarstwa, ale również rozszerzanie sadownictwa i zakładanie ogrodów kwiatowych.

Jednak już wcześniej na terenie Wisły uprawiano pasiecznictwo. Pierwszym pszczelarzem w Wiśle znanym z imienia i nazwiska był Adam Kendziur [Kendiora]. Należał on do najstarszych wiślan tzw. zagrodników. Zmarł około 1655 roku. W tym czasie oprócz własnego gruntu miał 36 pniową pasiekę, 150 owiec i przewodził jednemu wiślańskiemu szałasowi.(Monografia Wisły str. 33 i 66).

portretDrugim znanym działaczem pszczelarskim był Andrzej Cieńciała, kierownik szkoły w Głębcach,  którego wspomnienia publikujemy na naszej stronie, (zakładka „Wspomnienia”) odnotowuje  w  Kronice tej szkoły, że: rok 1896 nie należał do miodnych, kierownik sprzedał miodu za 12 reńskich” , z czego należy wnosić, że miał pasiekę. W tymże roku w nr 6 Bartnika Postępowego, pisma poświęconego „pszczelnictwu i ogrodnictwu i innym gałęziom gospodarstwa”, w dziale „Towarzystwo pszczelnicze dla wschodniego Szląska” znajduje się notatka, że wymienione Filialne Towarzystwo wybrało członków na kierujących okręgowych. Wśród takowych dla Bielska figuruje Andrzej Cieńciała, nauczyciel z Wisły. Zał. nr 4/5 z 1897 roku podano, że „prośby o udzielenie uli lub roi kierownictw szkół w Wiśle (…) odpowiednio uwzględniono”. Tak więc pszczelnictwo już w drugiej połowie XIX wieku było w Wiśle rozwinięte, mało tego, było w programie nauczania w wiślańskich szkołach.

W 1931 roku, kiedy formalnie zawiązał się w Wiśle Oddział Towarzystwa Ogrodniczo – Pszczelniczego, zarejestrowało się w nim 23 pszczelarzy ze 113 ulami. Największą ilość pni posiadał Andrzej Cieńciała ze szkoły w Głębcach. W 1933 roku zorganizowano w łonie Oddziału Sekcję Pszczelarską. Sprzedawano miododajne drzewka owocowe: jabłonie, grusze, śliwy, czereśnie.

We wrześniu 1945 roku reaktywowano działalność Związku Pszczelarskiego. Swój udział zgłosiło 19 członków z 66 ulami. Prezesem został Jan Szturc. Zachował się protokół z zebrania założycielskiego, które obyło się 2 września 1945 roku. Przyjęto nową nazwę Związek Pszczelarski w Wiśle. Z czasem, w wyniku przemian politycznych, Związek stracił osobowość prawną i jego status zamieniono na Koło Pszczelarzy w Wiśle.

Na skutek różnych trudności koło wiślańskie zawiesiło działalność, a pszczelarze przenieśli się do Koła w Ustroniu. Związek Pszczelarski w Wiśle wznowił działalność w czerwcu 1972 roku. Prezesem został Andrzej Czyż. Obecnie Związek liczy około 100 członków z ponad 900 pniami, podzielonych na 10 rejonów. Od 1988 roku przewodniczy mu prezes Jan Krzok. Wśród członków jest 23 rzeczoznawców chorób pszczół. 4 osoby ukończyły kurs w wojewódzkim zakładzie weterynarii. Związek posiada mikroskop, co umożliwia przeprowadzanie badań pszczół na miejscu. Rzeczoznawcy nieodpłatnie lustrują pasieki i czuwają nad zdrowotnością pni. Co miesiąc odbywają się wykłady prowadzone przez mistrzów i specjalistów z kraju i zagranicy, organizowane są wycieczki, w tym również zagraniczne.  Około 35% członków prenumeruje czasopismo fachowe „Pszczelarstwo” i „Pasiekę”. Wiślanie współpracują z Kołami Związku Pszczelarskiego w Ustroniu i w Dzięgielowie. Od 70 lat datują się ścisłe kontakty z Bystrzycą w Czechach, Czadcą i Źyliną na Słowacji. W Muzeum Beskidzkim w Wiśle dwukrotnie urządzono wystawy popularyzują pasiecznictwo. Pierwszą – w 1991 roku z okazji 60-lecia Związku, drugą – w 1998 roku pod nazwą „Od miodu do mioduli”, na której oprócz sprzętu pasiecznego pokazano szklany ul z żywymi pszczołami z pasieki Władysława Czyża.

Z inicjatywy Jana Poloczka burmistrza Wisły  corocznie organizuje się „Święto Miodu”, wspólnie z Wiślańskim Centrum Kultury w ramach „Dni Wisły”. Impreza ma za zadanie popularyzację pszczelarstwa, poszerzanie wiedzy o produktach pszczelich oraz ich wpływu na zdrowie człowieka.